CihaN

Yeni yıl yeni yıl yeni yıl. Herkese kutlu olmuştur umarım. Neşe coşku eğlence mutluluk. Yeni yılda akla gelen kelimelerdir sanırım. Ve bende hangileri vardı hangileri yoktu bilemiyorum. Şükretmiyor değilim. Ailemle beraberdim. Onların yüzlerine baktım. Sevgiyi bir kez daha gördüm. Her genç gibi sordum kendime. Neden herkes sevgilisiyle eşiyle dostuylaydı da ben ailemleydim diye. Ana kuzusu muydum yoksa Buna kimse inanmazdı sanırım. Üzüldüm biraz evet. Fakat sonra düşündüm. Buna da şükür etmeliydim. Bunu yaşayamayanlar da vardı. Belki bir gün onları kaybettiğimde, onlar bu dünyadan gittiklerinde bu günleri aricaktım, tıpkı önceden yaptıklarım gibi. Anı sevmeyi hiç başaramadım. Elimdekilere değil hep kaybettiklerime baktım. Ya da kazanamadıklarıma. En erken uyuduğum yeni yıl gecesi oldu sanırım. Yorulmuştum. Kurban kestik yemek yedik vs. Benim için her şey aynıydı. Gece kanallar bile yeni yılı unuttu artık. Sıradan bir gece oldu benim için. Baktım ki yine bilgisayardayım. Baktım ki yine televizyon karşısında aynı koltuğuma oturmuş yemek yiyorum. Sıradan bir film başladı. Evet. Farkettim ki hiç başlamayan eğlence benim için bitmişti bile. Uykum geldi. Yatağa girdim. Ve bir ses. Gün boyu hiç çalmayan telefonum çalıyordu. Korktum aslında biraz. Kendimi tanıyordum. Gelen haber ne olsa burukluk yaşayacaktım. Hemen aklıma umarım kötü bir şey yoktur demek geldi. Bir arkadaşımın başına kötü bişe vs.. alo. Arayan Canan’dı. Bizimkilerle toplanmışlar oturuyorlardı. Yeni yılımı ve bayramımı kutladı. Çok sevindim. Herkes mutluydu. Seni tek hatırlayan ben mi oldum dedi ki nereden aklına geldi bilmiyorum ama doğruydu. Doğru dedim Biraz tekleyip nothing else matters demişti sanırım. Bunu belki kendisine hiç söyleyemicem ama Canan gerçekten çok özel bir şeyi başardın. Arkadaşım olduğun için sağol. Uyumakta biraz zorlandım belki ama bu konuşmadan sonra olsun.  Ve diğerleri de. Sizleri tanımak çok güzel. Umarım ömür boyu mutlu olursunuz.

Sonra üzülmedim. Kendi kendime eğlenmeyi hak ediyor musun diye sordum? Cevap bu sefer gerçekten doğruydu. Etmiyordum. Ama daha kötü olan bişe vardı. Geçmiş senelerde önce Antalya’da bir otel odasında yeni yıla ders çalışarak girerken, sonra Adana’da arkadaşlarımla dertleşerek girerken.. O geçen senelerde eğlenmeyi gerçekten hak etmiştim. Ama yine olmamıştı. Demek ki mutluluk hak etmekle alakası olmayan bir şeydi. Eğlenmeyi mutlu olmayı hak ettiğinizi düşünerek mutsuz olmak, hak etmeden mutsuz olmaktan daha kötü. Ben de bu sefer kendi kurallarıma uyuyordum. Yine kara gümrüğü yakmıştım. Yine paşa paşa yatmıştım. Ama yatağıma buruk bir şekilde. Neyse ki bu sefer pişman değildim. Antalya’ya gittiğimde ilk başlangıç ilk kriz gelimi de yeni yıl gecesi olmuştu. Kuzenim telefon etmişti. Arkadaşlarla eğlenmeye gideceğiz demiştim. Halbu ki fondan gelen tek ses televizyonun sesiydi. Ertesi gün de öyle olduğunu söyledim. Telefon eden aileme de öyle. İmaj… Kimse benim böyle günlerde böyle olacağımı düşünmez. Herkes beni hala lisedeki adam sanıyor.. Hayat işte. Büyük lokma ye büyük söz konuşma. Oysa ki ben konuşmadım. Şükrederdim. Bir gün beni yalnız bırakma derdim. İşte ben bu yüzden allahı sevemedim.

1 Ocak 2007. Geçen yılın tüm karartısını tortusunu içime çektim yine ve gözlerimi kapadım. Uyumak zor oldu ama uyumuşum. Uyanınca anladım. Yeni yılla ilgili hiçbir temennide bulunmicam. En azından burada yapmicam bunu. Geleceği görüyorum. Hep gördüm. Yine görüyorum. Ve susmak istiyorum yine. Sadece susmak. Susmak konuşmamak…

Yıllar… Yıllar… Umarım sizin olur.