CihaN

Evet yazmıyorum gerçekten. Tek yapmadığım şey buraya yazmamak değil sanırım. Hayatım alt üst yine. Kaybediyorum bir şeyleri ama neyi kaybettiğimin farkında değilim. Göz göre göre kaybetmekten daha kötüymüş meğerse bu. Kaybediyorsun varlıklarını, adamların düşüyor birer birer savaşın ortasında ve sen bunun farkında bile değilsin. Ne kadar zarara uğradığının farkında bile değilsin. Nasıl önlem alacaksın peki, zararı nasıl hesaplayacaksın. Bilmiyorum, hiçbir şey bilmiyorum, hiçbir şey yapamıyorum, hiçbir şey gelmiyor elimden.

İnsanlar düşünür ki bazen ben de düşünürüm, buraya bir şeyler yazmak için mutlu olmak gerekir. Değilmiş bunu anlayalı çok oldu. O kadar mutsuz oluyorsun ki, neden yazayım ki diyorsun. Yazmak için sebep arıyorsun en sebep aramadığın şey olduğunu bile bile. Olaylar geçti başımdan bir sürü. Sadece iyileri yazsam birkaç satırda biter sanırım. Kötüleri yazmak içinse çok geciktim. Son yazımdan bu yana olan umutlar, heyecanlar, ısrarlar, beklentiler, hayal kırıklıkları, dikkat etmeler ve ettiğin dikkat için suçlanmalar vs. vs. Yok artık gerek yok. Yaşadığım gerçek olayları hikayeleştirmeye, film senaryosu gibi yazmaya gerek yok artık. Değişen hiçbir şey olmuyor. Bununla pirim yaptığımı düşünenler vardır belki. Bir gün belki biri benden hayatımı satın alıp film yapar elime de 3-5 kuruş bir şeyler sıkar, bak belki o zaman pirim yaparım ne dersiniz hoş olmaz mı?

Çok istediğim çok hayal ettiğim imkansız dediğim bazı güzel şeyler oldu. Oldu ve ben hasta oldum. O gün bugündür hastayım, sanki fiziksel bir sorunum yok da beynim beni hasta tutuyor gibi. Sorularıma cevap bulamıyorum. Sanki sona ulaştım ve başka amacım kalmadı. Bırak diyor artık beynim yapma etme çabalama artık. Bitti diyor, kazandın, bu savaşı da kazandın yeter yorma artık kendini. Gücümü kısıyor, halimi , tavrımı , vaktimi. Uyumuyorum, hala uyuyamıyorum evet ama yataktayım, yataktan da çıkmıyorum, çıkamıyorum. Uyumadan 10 saatimi yatakta geçiriyorum. Ne yapıyorum nasıl yapıyorum ben de bilmiyorum. Ben sadece uyumak istiyorum. Ama istiyorum ya yeter.

Her insanın hayatta güzel bir gayesi olmalı demiştim. Şimdi tekrar düşünüyorum da, sanırım yanlış konuşmuşum. Bazılarının olmamalı, olamamalı, olamamalı ki ibret-i alem olsun. Güzeli bulanlar değerini kıymetini anlasın. Koca hayatında sadece 1 kez kaybetme şansın olabilir. Sadece 1 kez kaybettiğinde bir daha asla hiçbir şeyi kazanamayacak olabilirsin. Kaybetmeden önce keşke birisi kulağıma bunu fısıldasaydı. Kaybettikten sonrasına da razıydım ama sonrası boş kafalardan boş laflar. Başka hiçbir şey değil. Ramiz dayılar bile sadece filmlerde oluyor malesef. Ezelimle ecelim birbirine girmiş ben daha ne diyeyim.

Şöyle bir bakıyorum da harbi yalnızım. Telefonum çalmasın da şarjım uzun gitsin der olmuşum. Ben bu telefonu konuşmak için değil şarjı daha uzun gitsin diye almışım. Bunun için bu telefona ihtiyaç var mıydı orası meçhul. En çok sevilenler en çok yalnız kalanlardır… Beni seven ölsün deyim de kimsenin günahına girmeyim. Ağlarsa bilirim yine anam ağlar yalnız.

Artık bitti dedim. Bu sefer ciddi dedim. Yemin olsun elimi kıpırdatasım yok artık. Çırpındıkça battım yıllardır, iyi adam oldukça kaybettim, doğruyu yaptıkça yenildim. Yaptığım kötülüklere bakıyorum şöyle bir, en saygı duyulduğum anlar oldu hep. Ezikler arasında yaşamaktan bıktım, ama başka çarem yok sanırım.

Benden geçti gençler, ben bittim. Örnek alın ibret olsun bu yazım herkese. Elimde bir bıçak, kendimi kesmem 1 saniye, önümdekini kesmem yarım. Önümde durulacaksa cesur olunacak bundan sonra, yanımda durulacaksa dikkatli. Arkamda duransa arkasına iyi bakacak. Hayatın güzellikleri sadece allahın bahşettiği insanlaradır. Eğer böyle bir iznin yoksa boşa çabalarsın. İyi adam olarak bir yere varamazsın. Dersten geçmenin yolu bir öğrenci için çalışmaktır. Cihan için tehdit etmektir. Bunu Cihan mı seçer? Sanmam, Cihan böyle yetişmedi, böyle büyümedi. Ama kendi doğrularını kendisi öğretti. Kimse öğretemedi. Anamın babamın benim üzerimde emeği çocukluğum bitene kadardır. Sonrası kendimin tek öğretmeni benim. Kimse üzerimde hak iddia etmeye kalkmasın.

Yazı çok uzar. Doluyum, 2,5 aydır hastayım, çöktüm, spor yapamıyorum, düzenli yiyemiyorum, uyuyamıyorum, tedaviler işe yaramıyor, psikolojim beni bile korkutuyor, patlamaktan çok korkuyorum yine ama biliyorum korkunun hiçbir zaman faydası olmadı. İçimdeki sessiz adam gözlerini açıp bana bakıyor, korkuyorum sesimi çıkarmıyorum sonra tekrar kapatıyor. Umarım ayağa kalkmaz ve karşıma çıkmaz. Bu hayatta baş edemediğim, gücümün yetmediği, gerçekten korktuğum tek kişi umarım yine karşıma dikilmez. Eğer öyle bir şey olursa çare yok. Duvarın arkasına geçip izlemekten başka çarem yok. Karşı koyarsam ne olacağını çok iyi biliyorum. Öyle ya, ne kadar desem de karşı koymadan edemeyeceğim onu da biliyorum…

Hala sizi güldüren, heyecanlandıran, kalbinizde ufacık sıkıntılar yaratan bir şey varsa bu hayatınızda, bunları kendinizi zorlayarak yapmanızdan bahsetmiyorum aynı günün akşamında çok ağlarsınız, kıymetini bilin sadece. Fazlasını istemeyin, gözünüz o kadar da yükseklerde olmasın. Yükseklerde yalnız kalacaksınız ve düşerseniz ne olacağını söylememe gerek yok. Sıcaklığı, samimiyeti, mutluluğu her şeye değişin. Kimsenin kalbini gönlünü kırmadan olabiliyorsanız dünyanın en mutlu adamı olun. E bana soracaksınız tabi ki mutluluğun formulünü

Ben giderim aklım kalır. Aklım kalır, saklım kalır. Ben giderim namımı geçmiş alır. Cihan.