CihaN

Şimdi bakıyorum da bu feryadı bir yerlerden tanıyorum sanki. Şarkılarda geçen, seslerde geçen, sözlerde geçen bu feryadı ben yıllar önce duymuş gibiyim. Sultan. Sultan diyordu şarkıdaki kadın. Sultana diyordu. Kim yaşamıştı sultanın yaşadığı acıyı aşkı gazabı sevgiyi ezikliği delikanlılığı. Yazlık sinema işletmeye çalışan bir gençti. Bir de sevdiği vardı. Yanıbaşında duran ama dokunamadığı….

Sultan diyordu şarkıdaki kadın. Sultan. Ya da Cihan diyordum ben kendi kendime her gün. Ortada test edilmesi gözlemlenmesi yorumlanması gereken bir acı mı vardı. Cihan hazırdı. Cihan çekerdi. Cihan hissederdi. Uzaktan görürdü. Gözlere baksa anında reankarne olurdu.

Bir hayatı vardı. Bin hayatı vardı. Yine dünyadaydım. Teknoloji önümdeydi. Bu sefer de teknolojiyle oynuyordum. Bir önceki hayatımda ne yaptığımı anımsayamıyorum. Demek ki anam babam unutturmuştu önceki hayatımı. Ben kimdim? Şimdi yaşıyorum. Daha sonra yine gelecek miydim? Bu sefer ne kullanacaktım. Bilgisayarı da hatırlamayacaktım. Araba yerine ne sürecektim. İyi yanlarımı hatırlayacak mıydım. Kötüleri unutacak mıydım? Ya ikisi de olacaktı ya ikisi de olmayacaktı. Seçim şarttı.

Şimdi düşündüğüm gençliğime yazık ettiğimdi. Bu günleri güzel yaşayabilseydim. Gelecekten dönüp bu günlere baktığıma pişmanlık duymayacaktım. Ama böyle giderse çok pişman olacağım hem de çok. Yaşlı benden şimdiden özür diliyorum. Eğer yaşarsam kusura bakma. Yıllar sonra bu yazıları okursan senden özür diliyorum. Ben genç senim. Yapamıyorum. Bir şeyler beni engelliyor. Engelledi. O vakit gelene kadar da böyle boş boş yazacağım. Boş diyorum çünkü ilerde sen bu yazıları okurken sadece yazmayı başarabildiğimi ve bu yüzden de mutsuz olduğumuzu göreceksin. Yazmak karın doyurmuyor. Statü de vermiyor. Yazıyorum. Üzgünüm pişmanım ama yazıyorum. Yazmakla adam olunmadı. Olamıyorum. Beni affet. Yazıyorum…