CihaN

Yarım bıraktın yarsız bıraktın beni, yalnız değil ıssız bıraktın beni.. Ne güzel söylemiş…

Yarım kalan ne kadar çok şey var. Tamamlanan ne kadar şey var? Birisi kesinlik bildiren cümle, birisi soru cümlesi.. Farkı anlamak ise .. İşimizin cümlesi.

Ben bu hayata ne için geldiğimi hala düşünüyorum. Sonsuz mutluluk var sanırdım. Geçici mutluluk , sonsuz mutsuzluk varmış. Ölememek ne kadar kötü bir şey. Bu acıya dayanamıyorum artık. Dayanılmaz kılınan acılar hayatımı mahvetti. Yaşamak acı veriyorsa, ölmek neden saçma gelir ki insana. Karşıma çıkan insanlar şimdiden sormaya başladı. Ya yalan söylüyorum. Ya da ne yapmayı düşünüyorsun sorularını cevapsız bırakıp kaçıyorum. Bir hayat için, bir aşk için hayatımı mahvettim. İntihar ettim. Öldüm. Öldürüldüm. Şimdi ise geleceğim yok. Kötü geçmişimi bile özler oldum. Suçum ne bilmiyorum. Hala cezasını çekiyorum. Çektiğim cezaları hak etmek için gerçekten bir suç mu işlemeliyim. O zaman rahatlar mıyım. Karagümrüğü yakarım. Paşa paşa yatarım hesabı.

Şimdi karanlık. Uyuyamıyorum. Uyanamıyorum. Kabuslar görüyorum. Ölüyorum. Öldürüyorum. Kan kin nefret acı. Neden böyle oldu. Ya da şöyle diyelim. Böyle olacağı belliydi. Daha mı erken terketmeliydim oyunu. Kalbimin sıkışma seviyesini ölçüyorum. Bu sefer de kalbi test edelim bakalım. Beygir gücünü az çok biliyorum. Bakalım kalbimin torku nereye kadar gidecek. Nereye kadar çekecek bu rampayı. Küçülte küçülte vites kalmadı. Balata yandı. Kokusu dağlara ulaştı.

İmkansızların içinde insanları kandırabilen, kendisi söz bahis olunca susup kaybolan. Acı dolu yazılar yazmaya gelince düşünmeden yazabilen; sefaletin öyküsü…