CihaN

Yazmayacaktım, erkendi daha, geçenlerde yazdım ağır gelmişti. Acısı yeterdi ama bunca stresin işin gücün derdin tasanın içinde kötü bir haber aldım. O an ne anlamı kalıyordu ki dertlerin tasaların…

Bizim dönemden bir arkadaşımdı. Ortaokulda tanıdığım bir kızdı. Hatta büluğ çağımın başlarında aşk, sevgi, hissiyat gibi duygularımı farkederken karşımda olan kızdı. Acı çekmeyi öğrenirken de etraftaydı hep. Olmamıştı, uymamıştık. Zaman geçti, az gittik uz gittik. Yollar ayrılmıştı mekanlar ayrılmadan. Hepimizin başka hayatları vardı. Bir samimiyetimiz yoktu sonrasında. Hatta gülerdim kendime çocukmuşum derdim sonraları. Muhabbetimiz de yoktu. Sonra herkes gitti kendi yoluna. Yıllar geçti ve bugün ölüm haberini duydum. Kötü oldum. Bir zamanlar çok sevmiş de olsan az sevmiş de olsan hiç sevmemiş de olsan önündeki, yanındaki, gülümsemesini hatırladığın insanın ölmesi hissiyatını anlatmam çok zor. Benzemese de aynadaki görüntüme, iyiydi, güzeldi. İstemezdim asla kimse istemezdi. Herkesin kendi hayatı kendi yolu olmalıydı. Herkes kendi dünyasında mutlu olmalıydı. Hak etmeliydi en azından. Yapılan iyilikler pekiştirilmeli, kötülükler düzeltilmeli, affedilmeliydi her şey. Çünkü ölüm vardı ucunda. En sonundaydı, orada bir yerlerdeydi. Bekliyordu, biz görmüyorduk, kör müydük aceba yoksa bilmiyor muyduk?

Kendimi kötü hissettim. Açtım kaza haberlerini okudum. Sonra düşündüm internette hala yaşıyordu sanki. Halini hatrını sorasım geldi. Mesaj atsam belki cevap verirdi gibi. Belki hayatını kurtarabilirim dedim. Belki mesaj atarsam geri gelir dedim bir insan daha devam eder bu gencecik yaşında. Sonra beynimin inanmama çabalarını farkettim. Yapma dedim. Ama kabul edemediğim bir şey vardı. Onu burada bile yazmam çok zor. Ya bir şeyler hissettiğim biri olsaydı hayattayken mesaj atamadığım yazamadığım. Sonrasındaki pişmanlığı hissettim bir an ve son günlerde yaşadığım en acı duygu olduğunu anladım. Allahım dedim sen koru, ben uzaktayım sen koru. Ne olur bir şey gelmesin kimsenin başına. Ne onun ne de başkasının. Yoksa söyleyemediklerim, yapamadıklarım için asla affedemezdim kendimi. Yoksa bir şeyler mi yapmalıyım dedim fakat burada yazmaktan ileriye geçemedim. Ne yapacağımı ne düşüneceğimi bilmiyorum.

Sevdiklerinizin kıymetini bilin, ben yapamıyorum siz yapın. Sevdiğinizi söyleyin. Acı da çekseniz, terslenseniz de, küfür de yeseniz yapın bunu. Onlar hala hayattayken yapın. Dünyanın en gurursuz, en onursuz, en alçak adamı da hissetseniz kendinizi bunu yapın. Gururun öteki tarafta bir işe yarayacağını sanmıyorum. Hoş bu tarafta ne işe yarıyorsa sanki aşk sevgi olmadan?

Ben yapamıyorum. Ben yapamıyorum. Benim için o saydıklarım aşktan da sevgiden de öne geçtiler. Ama siz de benim gibi olmadan, yol yakınken yapın bunu. Mesaj atın, arayın, sorun, hediye verin sürpriz yapın. Ne olursa olsun, ne yaşanmışsa yaşansın yapın bunu. Pişman olursanız da gelin bana sövün razıyım. Yapın lanet olsun yapın!

Böyle yazmamın sebebinin eski bir arkadaşı kaybetmenin verdiği ızdırap olduğunu biliyorum. Bunları yazmam için böyle mi olması gerekiyordu? Umarım bu cümleyi tekrar kurmam. Umarım bu cümleyi tekrar kurduğumda bir başkasını daha kaybetmiş olmam. Umarım ben de değişebilirim size söylediğim gibi bir adam olabilirim.

Dönemimden bir kişi daha gitti uzaklara. Gençliğimde hatırladığım, kendisini hep genç hatırlayacağım bu güzel kızın yaşlılığını asla göremeyeceğim ve duyamayacağım. Kimse göremeyecek kimse duyamayacak. En kötü şeyler bile yaşansa geçmişe bakıp güldüğümüzü göremeyeceğiz. Bir gün dünya üzerinde bir yerde karşılaşma ihtimalimi sıfıra çeken bu olay, kelimelerimin yetmediği tek olay sanırım.

Allah annesine, babasına, kardeşlerine, arkadaşlarına ve tüm sevenlerine sabır versin. Umarım gittiği yerde rahat olur. Son yolculuğunda sana iyi yolculuklar. Allah rahmet eylesin mekanın cennet olsun. Belki bir gün daha fazlasını yapabilirim…

(Eğer bu yazıyı okursan, benim yapamadığımı sen yap. Belki de konuşmalıyım seninle, en azından bugün. Belki de sesini duymalıyım. Benim cesaretim yok arayamam bulamam. Ama biliyorum ki sen benden daha cesursun. Fikrim değişmeden konuşmak isterdim. Olmazsa da sağlık olsun. Sen hayatta ol da, ben bilmesem de olur…)