CihaN

Hani bitmişti. Hani biterdi. Acır mıydı bu kadar? Neden? Neden hala buradasın? Neden hala etrafımdasın? Bazen yüzünü bile unutuyorum. Ama o an kokunu hissediyorum. Üzülmemizi istemiyorum. Ama yapamıyorum. Sen mutlusun ben mutsuz. Senin mutlu olman bana yetiyor. Ama böyle mutsuz nereye kadar bilmiyorum.  Yapamıyorum. Seni özlüyorum. Kaç yıl oldu bilmiyorum. Geçen sene bu zamanlar nasıl bir adamsam, bende hiçbir şey değişmedi. Hala ruyamdasın. Hala iyiyiz orada. Hiçbir şey yokmuş gibi. Ben hayallerimdeki adamım. Sen hayallerimdeki kız. Neden böyle oldu? Neyi yanlış yaptım ben?

Yaşıyor musun bazen merak ediyorum. Sonra merakımı gidermek için arka kapılardan bakıyorum sana. Yansımanı görüyorum. Kalp atışlarını duyamıyorum belki. Mutlu musun üzgün müsün bilemiyorum. O an gözlerinde yaş mı var? Yoksa kalbin mi sıkışmış bilmiyorum. Yanındakiyle, hayatındakiyle mutlu musun? Mutlu ediyor mu seni yoksa üzdü mü bilemiyorum. Sadece hissediyorum bazen ama yetmiyor daha da karıştırıyor. Güçlerim var hiç olmasını istemediğim ama kahin değilim ne de olsa. İyi ki de değilim. Bu kadarı bile yeterince acı veriyor zaten.

Ne yapacağımı bilmiyorum. Yolun ortasında kayboldum. Yaşar gibi yapıyorum herkes de inanıyor. Benimle konuşanlar bana dokunanlar gerçek sanıyor. Onlara da üzülüyorum, fakat elimden bir şey gelmiyor. Bana bir akıl ver, ya da verecek birini gönder.

Artık bu satırları kime yazıyorum bilmiyorum. Sana mı Allaha mı? Bu satırları yazacak hale gelmişsem, mecnunu anlar olmuşum. Yoksa artık aşkım tasavvufi mi oldu gerçekten. Günümüzde olur mu böyle şey..