CihaN

Ne zamandır girip de bir şeyler yazayım diyorum. Son yazı Ölüm başlıklıydı. Sayfanın ortasında öyle bir yazı durması benim de hoşuma gitmiyordu tabi ki ama hayat bu. Keşke o başlık sadece sayfada kalsaydı.

Son zamanlarda zamanım dersle, stresle, sürekli çalışarak, okula günde 2 defa gidip gelerek, geceleri uyumayarak kabus görerek (farklı kabuslar sınavla felan ilgili), zor ama çok zor sınavlar, halledemediğim işler, çarpık , turbosu yanık, elektrik sistemi sorunlu arabamı tamire götürecek zaman bulamadan geçiyor. Uçak kalkıyor gibi ses çıkıyor. Tüm sınav haftasına uçakla gidip gelerek meşhur oldum sonuç olarak

Dönemde 12 ders almanın acısını bu dönem çok daha iyi hissettim. Asistanları zorlayarak aldığım bu işkencenin etkisi çok fena oldu. 12 dersin tamamı yeni. İlk defa aldığınız 12 ders okula giderken zordu evet ama onun pek bir zorluk olmadığını şimdi vize döneminde çok iyi anladım. Üstümden nasıl bir şey geçti demek isterdim diyemiyorum geçiyor anlamıyorum diye devam ediyorum. Zira günde 2 2 gitti ama yarın bir tane daha var ve sonra bir tane daha. Hadi bunlar geçti diyelim final dönemi ne olacak çok merak ediyorum. Vizede bu kadar zorlandım finalde ne yapacağım. Final tatili de olmaz gibi görünüyor. 5 senedir tatilim yok benim. 2 senedir full um yazlar dahil ve keşke biteceğini bilsem. Sınavlara girip çıkmak mesele değil çünkü her an hepsini tekrar alabilirsin. Yani geçmedikten sonra dersten tüm emeklerin zaten boşa gitmiş oluyor ve kurtulamıyorsun. 12 ders arasından hangi derse ne kadar önem gösterilebilir onu da siz düşünün artık. Sonra adın kaldıya çıkar hatta mezun olamadıya çıkar dışardan bakan için basit ne de olsa

Ne yazacağımı unuttum beynim durdu birden. Düşüncelerim değişik bu aralar her şeyi sorgular oldum okul da bunu öğretiyor sanırım. Formuller, işlemler, sözel sorgular, anlatımlar vs. vs. Kısa zamanda çok şey yüklüyorum kendime kaldırabiliyor muyum tartışılır. Ama ağlayacak zamanım yok of durun diyecek vaktim yok o güzel oluyor. Sürekli omuz atıyorlar ağzını açsan ağzına gözünü açsan gözüne gibi bir durum. Ya kendini koruyacaksın ya da tokatı yiyeceskin. Konuşmaya vakit yok mücadeleye devam.

Tabi içim bazen sıkılmıyor mu, gelmiyor mu aklıma geliyor. Acıtıyor ama geçiyor. Çünkü gerçek olan bu acı o acı değil onu anlatıyor bana okul. Hayat filmimi izletiyor bana orada sen yoksun ama ben varım. Ve kendi mezarımı kazarken kendi gökdelenimi de dikiyorum. Seçim benim. Ya acı çekeceğim ya da acıdan kaçıp acı çekeceğim

Ama bu şarkıya istinaden bir şeyler yazmak geliyor içimden…

Yıkık..

Bugün yıkığım biliyor musun, ezginim çaresizim umutsuzum.

Bırakma beni insanlar kötü, bırakma beni korkuyorum.

Bir deli otlar büyüyor içimde, sancılıyım yorgunum kederliyim.

Bu halini sevdim gitme kal, çamurlar çirkefler içindeyim.

Bırakma beni insanlar kötü, bırakma beni korkuyorum…

Bir dayak yemiş adamım şimdi, bezginim kararsızım yılgınım

Al götür beni o kayıp gecelere, yeter ikimize yalnızlığım.

Bırakma beni insanlar kötü, bırakma beni korkuyorum…

Bıraktın gittin beni, kötü insanların arasında…

Ama ne yazıktır ki, ne seni sevmeye, ne hatırlamaya, ne de acı çekmeye zamanım yok artık acı çekmekten…

Belki istediğin de budur. Aslında bu değildir de budur eminim Çünkü benimki öyle.

Kötü insanlara dikkat et… Korkma. Çünkü ben seni hiç bırakmadım… Korkma çünkü sen beni kötülerin arasına bırakıp gittiğinde, ben onlarla kala kala, onlardan daha kötü oldum. Korkma çünkü korkulan ben oldum…