CihaN

Artık gün sayar oldum. Bu güne kadar böyle nasıl yaşadım hayret ediyorum. Bu gün de yapamadım. Bu gün de gidemedim. Derse geldim. Son demlerimi yaşıyorum artık. Dersi de doğru düzgün anlayamadım. Yakında en iyi bildiğim işleri de yapamayacağım. Bazen sadece düşünüyorum. Düşünüyorum. Suçum neydi benim? Düşünüyorum ve bulamıyorum. Suçum yoksa neden ceza çekiyorum. Nereye gidecek. Bir şeyler yapsam denesem tekrarlasam, her şeyin yine kötü olmayacağı ne malum. Kurduğum kötü hayaller hep gerçek olmadı mı bu güne kadar? Ya yine olursa. Neden yaşadığımı sorgular oldum. Geceleri uyuyamıyorum. Sabahları uyanamıyorum. Ne yapmalıyım? Acı çekmek için acı mı çekmeliyim? Madem pert olacam kendimi neden modifiye edim ki? Ya biterse? Yoksa uzamadan bitirmesi gereken ben miyim. Şimdi onları daha iyi anlıyorum. Ölenleri , ölenleri çok daha iyi anlıyorum. Kadere de inanır oldum. Elimden gelen hiçbir şey yok, gelse de yapabileceğim bişe yok. Her şey belli her şey ortada. Kaybedenler klübüne hoşgeldim. Kalbim ağrıyor. Umudumu da kaybettim. Evet pes ettim. Artık kendim için değil gözümün içine bakan anam - babam için yaşıyorum. Hele anam. Bir gün ağlarsa o yalan ağlamicak, ama gerisi hikaye olacak. Tarihten, hayattan kopan sayfalar var burada… Yaşadığı son demleri yazan adamın hikayesi var burada.. Yazıyor yazıyor. Ölen adam öteki taraftan yazıyor…